Paars
Het doet gewoon pijn aan de ogen. Dat knalharde, felle, bijna fluorescerende paars. Voorwaar een kleur die je niet vaak op de voetbalvelden tegenkomt. Ik ken eigenlijk alleen Fiorentina dat altijd speelt in hun iconische paarse clubkleuren, wat de spelers en fans de bijnaam La Viola oplevert. En natuurlijk de liefde van Jan Mulder voor het paars-wit van RSC Anderlecht. Talloze malen verhaalde hij over de liefde voor de club en het prachtige paars in het avondlicht van het Constant Vanden Stock Stadion in Brussel. In Nederland speelt geen enkele betaalde club in het paars. Bij de top amateurs hebben alleen Kozakkenboys volgens mij een paars shirt. En Spaarndam dus…
Op dat punt sta je dus altijd met 1-0 voor ten opzichte van het wit van bijvoorbeeld Bloemendaal. Toch vergisten sommigen van ons zich nog in de clubkleuren want er klonk meermaals “kom op Bloemendaal” binnen de lijnen. Tsja, nieuw seizoen, andere club, andere kleuren, maar wel met merendeel dezelfde voetballers. En toch was alles anders. Verdomd, er zat opeens elan in het team. Zorgvuldig spel, opbouw van achteren. Altijd de vrije man vindend. Kansen creërend en goed positiespel. Het leek wel een nieuw, fris voetbalteam. Zo’n opening van het seizoen doet veel goeds beloven voor de toekomst.
VEW uit Heemstede bleek een goedspelende, taaie en geduldige ploeg te zijn met een paar lepe aanvallers en een geweldig goeie keeper. Die sleepte uiteindelijk het gelijkspel eruit door prima saves onder de lat. De paarswitten scoorden via Michael (na een prachtige aanname) en via Steven (met een bekeken lobje). Einduitslag 2-2, met alom tevreden gezichten tegen een tegenstander die vorig jaar een klasse hoger speelde als wij.
Over een paar weken arriveren onze nieuwe paarse shirts. Ik ga vast een zonnebril kopen.