Spaarnwoude – Ouderkerk 6-2
Spelsystemen
Ook de driftig mee-coachende Dé zag het. We verloren de slag op het middenveld. Keer op keer werden we overlopen door het middenveld en de aanval van Ouderkerk. De rechterspits was veel sneller en handiger dan de spartelende Alex. Michael en Danny stonden veel te ver naar voren om hun aanval af te kunnen remmen. Wanhopig schreeuwde wisselcoach Dé dan ook om om te schakelen naar het 4-4-2 systeem. Tsja, systemen. In het BVC verleden van dit team speelden we vaak het zogenaamde “Tackenakkio”, een spelsysteem, bedacht door Cees Tack, wat er op neerkwam om totale chaos te creëren d.m.v. kluitjesvoetbal en volstrekt willekeurige balbehandeling. Tot grote frustratie van de tegenstander die steeds moedelozer wegzakte in dit moerasvoetbal.
Spaarnwoude daarentegen wil voetballen, sterker nog, goed voetballen! En dat kwam pas na zo’n twintig minuten toen Wobke het middenveld kwam versterken. Vanaf dat moment speelden we een gewonnen wedstrijd. Zeker nadat de prima spelende Bob de score, ietwat tegen de verhouding in, had geopend met een droge knal. Toen ook nog Koen attent intikte (jaja, als die ook nog gaat scoren…) was het gedaan met de overmacht van de Ouderkerkers. Ze scoorden nog wel de 2-1 maar direct daarop ging hun keeper in de fout na een opportunistische poging van wederom Bob. Na rust was de wedstrijd definitief voor ons. Het middenveld stond nu goed en we zagen prachtige staaltjes voetbal. Driehoekjes uit het boekje en we kwamen er telkens voetballend doorheen. Mooie goals van Danny en Jozef (2x) zorgde voor blije gezichten óp, en langs het veld. En kijk die ranglijst eens: bovenaan prijkt de paarswitte combinatie van Spaarnwoude. Inlijsten zou ik zeggen. Want zo vaak zal dat niet voorkomen. En ja die spelsystemen. Elk goed team zou meerdere systemen moeten kunnen spelen en snel tijdens een wedstrijd moeten kunnen omschakelen. Fullgassfusball, de Hollandse School, countervoetbal, noem maar op. Een ding is zeker, het “Tackenakkio” systeem past daar niet tussen.